بعضی ها خیلی عمل میکنند ولی هیچ حرف نمی زنند

بعضی ها با نان خشک شکم خود را سیر می کنند

بعضی ها قرص اشتها اور می خورند تا گرسنه شوند

بعضی ها می خوابند تا نبینند .

بعضی ها از خواب می پرند تا ببینند .

بعضی ها یک متر زمین هم برایشان وسعت زیادی است

بعضی ها کره زمین هم برایشان کم است .

بعضی ها عاقلند اما خود را به دیوانگی میزنند .

بعضی ها دیوانه اند اما خود را عاقل می دانند .

بعضی ها حرف نمی زنند چون در حال فکرکردن هستند.

بعضی ها حرف نمی زنند چون چیزی برا ی گفتن ندارند.

بعضی ها نز دیک بین هستند اما دور اندیش نیستند و

بعضی ها دو ربین هستند اما از دو رویی خود خبری

 ندارند

خسته ام از نیرنگ هزار رنگ رفیقان وکسی نیست مرا در

 این راه یاری کنید بالهایم شکسته وپاهایم پینه

 بسته اند شما را به خدا مرا یاری کنید

 من تنهای تنهایم .

                      من تنهایم

پر تلا طمی جایی برای خود می گشاید .

هنگامی که بوی عطر دلا ویز عشق در رگهای ادمی

جریان میابد .

هنگامی که خورشید عشق در پهنه اسمان سینه ها

می درخشد .

و هنگامی که اوای عشق فضای قلبها را متورم

می سازد.

انگاه است که در می یابیم که زیستن چقدر زیباست 

وعشق چه با شکوه و رویاییست 

دردشیرینی سر بر سینه بی قرارم می کوبد دردی شبیه

عشق دردی که سایه  نوازشگرش نگاهت را می جوید  

   کاش می دانستی که چقدر دلتنگ توام لبهایم

خاموشنداما کاش غوغای درونم را میشنیدی تا من

همیشه ارام وبی پروا به تماشایت می نشستم و با

دیدن غنچه لبخندکه  در میان لبهایت پرپر می شدم توان

زندگی می یافتم کاش میتوانستم بانگ عشق را به صدا

 در اورم تا طنین دلنوازش را می شنیدی و باورم میکردی

مرا که این همه بی تو بیتابم

                                      من بی تو بی تابم عزیزم

تواز اعجاز میگویی

من ازکنج قفس اما

تواز پرواز میگویی 

من از یک چها ردیواری محدود وکسالت بار .

و تو از یک فضای ساده و دلباز میگویی

من از این بغض مانده در گلوی خویش می گویم

تو اما از طنین دلکش و اواز میگویی

من از پایان یک عمر سرا سردردمی نالم

اماتو از زیبایی گلواژه باز می گویی 

    من ماندم از دچکار ست تو کنم

             غصه

سرانجام وجودم غصه  دارد

تمام تارو پودم غصه دارد

میان اسمان بالم شکسته

ببین حتئ صعودم غصه دارد

    دلتنگی

لحظه لحظه های دلتنگی

دل من اشنای دلتنگی

در دل من دوباره پیچیده است

مثل هر شب صدای دلتنگی

زده پرچم بر سرزمین دلم

بی تو فرمانروای دلتنگی

اینک من گم گشته ام بی تو

عابر کوچه های دلتنگی

می نویسم برای غربت خود

اخرین شعرهای دلتنگی 

    غریبه

دلم را دست تو دادم غریبه

ازاین دلدادگی شادم غریبه

شدی تو اشنا ومهربانم 

بماند تا ابد یادم غریبه 

              همیشه منم که به یاد توام بی وفا   

           وبه نام نوازنده ناقوس قلبمA                   

می ایم از پشت کوههای غرور و رسالتی دارم از نور با

دستهای خسته ام مینو یسم در دفتر عشق یاد تو را

خو رشید اشعه های سوزان خود را به کویر خشک شده

قلبم می تاباند سالها بود که در مقابل این  اشعه های

سوزان طاقت اورده بودم  اما با یک قطره کوچک محبت

بی طا قت ودر اتش اشعه های پر فروغ خورشید

 سوختم و به خاکستر تبدیل شدم . اما یادم باقی است

 برای ان کسی که من را سوزاندبرای ان کسی که

 قطره ای از محبت را در کویر خشک شده قلبم جاری

کرده وتقدیم به انکه افتاب مهرش هیچگاه در دلم غروب

نمیکند

          تقدیم به تو که بهترینی

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

HHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

HHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH

AAAAAAAAAAAAAAAAAAA

HHHHHHHHHHHHHHHHH

                         وناز دستهای توغریبی می کند بامن

شفای دردهایم دستهای مهربانت

                    چرادست شفای تو غریبی میکند بامن

همیشه چشمهای من ردیف شعرهایت بود

                    وحالا شعر های تو غریبی میکند بامن

به دنبال تو میگرددنگاه ابریم هر چند

                         دو باره رد پای تو غریبی میکند بامن 

            چرا غریبی میکند بامن عزیزم

برای ابرهای غم گرفته سخن از ابی دریا بگوییم 

بیا با کوله باری از محبت رهی تا مرزخوبیها بپوییم

بپرسیم مهربانی شقایق بیا گلهای عاشق را ببوییم 

دگر حرفی زه انهاو رویای قشنگ زندگی رابجوییم

                بیادر عطر شب بوها بجوییم  

                       پرنده مهاجر  

یا از همان روز اول از عشق ترسیده بودم

ای کاش انشب که رفتم از اسمان گل بچینم

جای گل رز برایت پروانگی چیده بودم

گلی را به دست تو دادم حتی نگاهم نکردی

ان شب نمیدانی اما تا صبح لر زیده بودم

انگار پی برده بودی دیوانه ات گشته ام من

تو عاشق نبو دی امامن دیر فهمیده بودم

از کوچه که می گذشتیم حتئ نگاهم نکردی

چشمت پی دیگری بود ان را فهمیده بو دم

ان شب من واشک ومهتاب تا صبح نشستیم

ای کاش یک خواب بد بود چیز ی که دیده بودم

بی تو چه شبهاکه تا صبح  در حسرت با تو بودن

اندوه ویرانیت را تنها پرستیده بودم 

          تقدیم به A  

                                  چشم من ابروی دریاهاست 

رفته ای تکسوار جایی که

                                    رد پایت به روی دریاهاست 

عشق خود را اگر گم کنم تقدیر

                                 عشق در گفتگوی دریاهاست

   رفتی و راز رفتنت پنهان

                                      راز ما ارزوی دریاهاست

کاش میشد بدانی از امشب

                                 بغض من در گلوی دریاهاست

            دلم امشب د لتنگ است حمید

جا ن پیوسته با دوست

همه اندیشه ام اندیشه اوست

نمی بینم به غیر از دوست اینجا

خدایا این منم یا اوست اینجا

درون سینه اهی سرد دارم

رخی پژ مرده رنگی زرد دارم

ندانم عاشقم مستم چه هستم

همی دانم دلی پر درد دارم

کسی مانند من تنها نماند

به راه زندگانی وا نماند

خدایادر قفای کاروانها

غریبی در بیابان جانماند

وفادار تو بودم تا نفس بود

وفادار تو بودم تا نفس بود  

وفادار تو بودم تا نفس بود

بی تو خاکستر سردم ای دوست

با تو اما ...  دلم از اتش هستی سوزان

 روحم از شوق شکستن لبریز

ونگاهم با نگاهت حیران

هر که پرسید از شب گفتمش روز منی

هر که تنهایم دید گفتمش یار دل افروز منی

در دیاری که محبت گل نایابی است

من به تکرار غریبانه ترین واژه دوستت دارم

اندازه تنهایی من خالی میشود ویاکریمهابه وسعت

دستان نمناک تو پناه می اورند کاش میدانستی اشک

اسمان از چیست وشاید ان موقع قدر ابی بودن اسمان

را بهترمی دانستی و صدای فرشته های مهربانش را

احساس میکردی اما افسوس همیشه اسمان ابریست

 وما چقدر برای لمس گرماومحبت خورشید ازاسمان

                       دوریم      وکوچک

            بگذار در تنهایی خودم باشم  حمید