راستی سحر ناز را هم سلام برسان

دوست دار شما مجتبی میرزائی

دلم می خواد دادبز نم اسم تو فریاد بز نم

بگم اسیر شب شدم بگم که دنیای غمم

یادتو اتش به جانم در شبی تیره نشانده

ای دل تو از ان یار ستمکار چه دیدی

جز سرزنش و محنت وازار چه دیدی

حاصل نشدت دولت وصل از پس هجران

در دل به جز از حسرت دیدار چه دیدی

اندر چمن ای مر غ گرفتار زصیاد

جز کنج قفص گو به چمنزار چه دیدی

از پنجه خونریز و از ان غمزه جادو

جز خون جگر ای دل بیمار چه دیدی

هر روزبه امید وصالش پی کاری

بیهوده تن ازردی ازاین کار چه دیدی

پیوسته از ازار من زار چه دیدی

دانی که زکات روی خوبت

خواهم چه دهی به دست مسکین

یک بوسه ده از جمال گلگون

یک بوسه ده از لبان شیرین

ای دل هوس گلبن بوستان که داری

اشفتگی از زلف پریشان که داری

ای اشق دل سوخته در پای تمنا

این سلسه را از غم هجران که داری

ای مرغ گرفتار تو را سوز دل از چیست

این را اثر از ناله و افقان که داری

در درد نهان سوز دلا چند صبوری

امید به بهبودی ودرمان که داری

گر خیمه زده صحرای قناعت

گو دیده به بخشایش و احسان که داری

بیش از این قصد دل مسکین مکن

روی دل را در غمت غمگین مکن

عزم کوی ما سبک کن یک نفس

وان دل بی رحم را سنگیت مکن

دیده را خون جگر امد طفیل

دیگرش از جور غم خونین مکن

شرح مشتاقی حکایت گر کنی

جز به فرهاد از لب شیرین مکن

غمز ه مفکن بر دلم ان چشم مست

پنجه از خون دلم رنگین مکن

تا به کی بر مفلسان ره میزنی

دیده ودل رفت قصد دین مکن

جور عهد ماضی وطعن رقیب

زان کفایت خواه واین چندین مکن

دولت وصل و صبوری در فراق

ان تمنا را بر اور این مکن

بس جفا کردی مجرد را روا

انچه کردی خویشتن می بینی مکن

جهان با این فراخی ننگت ایو

اگر نامه خوانان نامه خوانند

تورا از نامه خواندن ننگت ایو