من وتو با هم دوست بوديم

 من وتو با هم رفيق بوديم

 گفته بودم چو بيايي غم دل با تو بگويم

 چه بگويم كه غم از دل برود چون تو بيايي

 هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

 هر گز از ياد من آن سرو خرامان نرود

 كاش مي شد ارزوها را خيالي وصف كرد

 رمز وراز زندگي را نقش قالي وصف كرد

 كاش مي شد باز هم از غم نوشت

 يا كه غم را نيز تصوير خيالي وصف كرد

 كاش مي شد اشك را تهديد كرد 

 فرصت ديدار را تمديد كرد

 ناله را هر چند مي خواهم كه پنهان در كشم

 سينه مي گويد كه من تنگ امدم فر ياد كن

 خون به چشمم امد واشكم مرا خونين جگر كرد

 جان تو خون گريه كردم  تكيه گاهي كه نديدم

 سر به خاك ره نهادم گريه كردم بي امان

 ليك حتي در ميان راه هم اشنايي من نديدم

 گر چه تنها بودم اما بي تو تنهاتر شدم

 اتش افسرده بودم ليك خاكستر شدم

 فرياد زدم كه در غمش خواهم مرد

 دل طعنه زنان گفت كه حامد جان غمش بايد خورد

 دلي دارم كه از تنگي در او جز غم نمي گنجد

 غمی دارم زدل تنگي در او جز غم نمي گنجد

 من ان گلبرگ مغرورم كه مي ميرم زبي ابي

 ولي با خفت وخاري پي شبنم نمي گردم

 مرغ شب خوابيد واز عشق تو بيدارم هنوز

 ديده نا بينا شدو مشتاق ديدارم هنوز

 هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم نكن

 شمع قلبم را بسوز اما تو خاموشم نكن    

 از طرف  حامد  وحمید به همه دوستان